In Brussel ben ik blijkbaar een BT (“Bekende Twitteraar”) en dus interviewde radio fmbrussel 98.8 me maandag rond 7.50 uur in het ochtendprogramma Goeiedag, bonjour om over mijn ervaringen met Twitter te praten. Hieronder kunt u het interview (ca. 6 min.) beluisteren. U hoort mij in gesprek met Liesbeth Bernolet.

[U kunt het geluidsbestand via het bijhorende bericht beluisteren.]

Herman Liebaers (1919-2010)

Nadat hij aanvankelijk zijn getuigschrift van schrijnwerker behaalde en aan het Atheneum van Brussel in ‘de Moderne’ belandde, studeerde Liebaers Germaanse filologie aan de Universiteit van Gent, waar hij in 1942 als licentiaat (master) afstudeerde. Eind 1943 begon hij zijn carrière in de (toen nog ‘oude’) Koninklijke Bibliotheek van België. Hij moest er beginnen met het vertalen van de onderwerpscatalogus van het Frans in het Nederlands. Met enkele miljoenen ingangen was dat op zijn eentje een eindeloos en onmogelijk werk. Even overwoog hij dan ook om ‘s anderendaags al ontslag te nemen. Tot men hem uitlegde dat hij alleen maar moest doen alsof hij de catalogus in het Nederlands vertaalde. De Tweede Wereldoorlog woedde immers nog volop en de Vlaams-nationalisten – gesteund door de Duitse bezetter – drongen aan op gelijkberechtiging én dus op een Nederlandstalige onderwerpscatalogus in de toen nog quasi uitsluitend francofone nationale bibliotheek.

Op het einde van de oorlog kwam Liebaers in het concentratiekamp van Breendonk terecht. Het gevolg van een Duitse razzia in de Anderlechtse en socialistische tuinwijk Moortebeek waar hij woonde. De Duitsers hielden hem voor zijn vader. In Breendonk werd hij slecht behandeld en kreeg er zweepslagen. Gelukkig werd hij naar het veel menselijkere Huy overgeplaatst, want anders had hij het – zoals zovele andere lotgenoten – wellicht niet overleefd.

In de periode 1950-51 verbleef Liebaers een half jaar in de Verenigde Staten en was hij gedurende enkele weken verbonden aan de Library of Congress. In 1954 verliet hij de Koninklijke Bibliotheek om bibliothecaris te worden van de CERN, de Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire. In datzelfde jaar werd de eerste steen gelegd van de nieuwe Koninklijke Bibliotheek Albert I. De Belgische regering besliste al in 1935 over de bouw van die nieuwe bibliotheek, op verzoek van koning Leopold III en koningin Elisabeth (de weduwe van Albert I) die er de nagedachtenis van koning Albert mee wilden eren.

In 1956 keerde Herman Liebaers terug naar de Koninklijke Bibliotheek. Hij had ondertussen gedoctoreerd en werd in opvolging van de numismaat Marcel Hoc tot hoofdconservator benoemd. Als ‘francofiele flamingant’ was Liebaers een graaggeziene figuur en dat gaf hem de mogelijkheid om een aantal broodnodige moderniseringen door te voeren en ook de bouw van de nieuwe bibliotheek tot een goed einde te brengen. Op 17 februari 1969 wordt de nieuwe Koninklijke Bibliotheek Albert I plechtig ingehuldigd.

Samen met zijn gezin bewoonde Liebaers het penthouse boven de bibliotheek. Al die tijd moest hij geen huur, gas of elektriciteit betalen. Hij vond het dan ook zijn plicht om daarvoor iets in de plaats te doen. Regelmatig organiseerde hij diners voor mogelijke schenkers. En zo komt het dat onder zijn mandaat de Koninklijke Bibliotheek in 1962 de grootste schenking ooit binnenhaalde: het legaat van de weduwe Louis Solvay.

Als hoofd van de Koninklijke Bibliotheek had Liebaers een visie die zich niet beperkte tot de wereld van de wetenschappelijke bibliotheken. Tijdens het congres van de Vlaamse Vereniging van Bibliotheek- en Archiefpersoneel (thans VVBAD) dat in 1965 in Mechelen plaatsvond, hekelde hij het ontbreken van een structuur en van een personeelsbeleid in de openbare bibliotheken, evenals het onbegrip dat op dit vlak bij een deel van de administratie heerste.

Liebaers had oog voor internationale samenwerking en droeg hieraan regelmatig zijn steentje bij. Zo nam hij in september 1967 in Mechelen deel aan de eerste gemengde congrescommissie ter voorbereiding van een gezamenlijk bibliotheekcongres van Nederlandse en Vlaamse bibliothecarissen. Dat congres vond in maart 1968 in Brussel plaats en had als thema… samenwerking. In 1972 hield Liebaers tijdens de viering van de vijftigste verjaardag van de Vlaamse Vereniging een redevoering over ‘Het belang van een bibliothecarissenvereniging in internationaal verband’.

In 1969, het jaar waarin Liebaers zijn nieuwe nationale bibliotheek opende, werd hij in Kopenhagen ook verkozen tot voorzitter van de IFLA, de International Federation of Library Associations. Hij zou die functie tot in 1974 blijven bekleden.

Eind april 1973 verliet Liebaers de Koninklijke Bibliotheek. Hij vertrok naar Washington om er te gaan werken voor de CLR, de Council on Library Resources (thans CLIR, de Council on Library and Information Resources). Even ook nog was hij raadgever van de Iraanse Sjah die in Teheran een keizerlijke bibliotheek wilde bouwen. Liebaers was ontgoocheld geraakt door de onwil van de Belgische regering om de door hem voorgestelde vernieuwingsprojecten voor de bibliotheek te verwezenlijken. De nieuwe bibliotheek was voor de regering blijkbaar een eindpunt, geen nieuw begin. In de Koninklijke Bibliotheek werd Liebaers opgevolgd door de paleograaf Martin Wittek.

Nog voor hij naar Washington vertrok, werd Liebaers over de functie van grootmaarschalk van het Hof aangesproken door Georges vanden Abeelen, een vriend van hem én van koning Boudewijn. Aanvankelijk besteedde hij aan die vraag niet veel aandacht. Tot hij op 15 oktober 1973 door koning Boudewijn werd ontvangen. Hij kreeg een week tijd om te beslissen en… aanvaardde. Er werd afgesproken dat hij tot eind 1973 bij de CLR zou blijven werken. Het penthouse boven de Koninklijke Bibliotheek bleef zijn woning tot aan zijn pensionering als ambtenaar in 1984.

Als grootmaarschalk – of Grote Schalk zoals een hofdame hem noemde – zou Liebaers gedurende acht jaar lang dag en nacht de Koning met goede raad bijstaan. Zelf zei hij over die periode dat hij de bibliotheek nooit echt had verlaten, maar ze had meegenomen naar het Koninklijk Paleis. Van de Koning bekwam hij dat er bij de federalisering van het land rekening zou worden gehouden met de wetenschappelijke instellingen, waardoor ze nog lang onafhankelijk hebben kunnen werken en vrij konden beslissen over de ter beschikking gestelde middelen. Maar volgens Liebaers heeft de modernisering van de federale wetenschappelijke instellingen ertoe geleid dat de administratie weer ging bepalen wat er gebeurt, in plaats van er alleen maar op toe te zien dat de ter beschikking gestelde middelen fatsoenlijk worden gebruikt. Liebaers vond dat “een stap terug naar de negentiende eeuw.”

In 1981 kreeg Liebaers van toenmalig minister van Nationale Opvoeding Willy Calewaert het voorstel om een comité voor te zitten dat zich over de herstructurering van de tien nationale wetenschappelijke instellingen zou buigen. Liebaers vond dat voorstel zeer aantrekkelijk. Zes van de tien instellingen zaten toen immers zonder directeur en hij had de Koning herhaaldelijk gesproken over de erbarmelijke toestand waarin de nationale instellingen in vergelijking met de universiteiten verkeerden. Op 15 oktober werd Liebaers benoemd tot koninklijk commissaris voor de Herstructurering van de Nationale Wetenschappelijke Inrichtingen.

Volgens Liebaers moest de hervorming van de nationale (nu federale) wetenschappelijke instellingen zich op drie uitgangspunten concentreren: de dubbele ministeriële voogdij die betrekking heeft op het dagelijks bestuur van de instellingen; de onduidelijkheid van de teksten waarin de taken van de instellingen staan omschreven; en de gebrekkige organisatie van de instellingen. In 1984 zou het mandaat van Liebaers aflopen, maar de Koning was bereid een verlenging voor te stellen. Liebaers weigerde dit echter omdat hij vernam dat minister van Onderwijs Daniël Coens (die ondertussen Willy Calewaert was opgevolgd) zijn eindverslag had afgeketst nog voor het was gepubliceerd.

In 1984 bereikte Liebaers als ambtenaar de pensioengerechtigde leeftijd, maar hij nam zijn pensioen niet op. Met Europalia sprak hij af dat hij tot zijn zeventigste zou werken tegen een wedde gelijk aan zijn pensioen. Zo werd hij commissaris-generaal van Europalia 85 Spanje en zat hij het wetenschappelijk comité van Europalia 89 Japan voor.

Alhoewel Herman Liebaers ook een Lakenaar was (hij woonde de laatste jaren op de Jan Sobieskilaan) en ik hem wel eens op straat zag wandelen en dan goeiedag knikte, heb ik hem slechts eenmaal persoonlijk gesproken. Dat was op 1 november 1998 op de Boekenbeurs in Antwerpen. Ik woonde toen zelf nog niet in Brussel. Liebaers was bijna tachtig en stelde ‘Koning Boudewijn in spiegelbeeld: getuigenis van een grootmaarschalk’ voor. Dat boek was het tweede deel van zijn memoires, volgend op ‘Meestal in opdracht: Brusselse kant-tekeningen van een bibliothecaris’ dat in 1982 verscheen (een vertaling van ‘Mostly in the line of duty’). Tijdens een signeersessie hadden we een kort gesprek. Ik werkte nog in de vastgoedsector, maar was in Antwerpen al aan het bibliotheekgraduaat begonnen. En dus kwam het gesprek onvermijdelijk bij bibliotheekgebouwen terecht, de combinatie van die twee metiers. Ik herinner me nog dat de VVBAD toen net het boek ‘Bibliotheken bouwen in Vlaanderen: twintig jaar openbare bibliotheekbouw’ had uitgegeven. Alhoewel Liebaers al jaren niet meer in de sector actief was, volgde hij de ontwikkelingen in het bibliotheekwezen blijkbaar nog wel. In mijn exemplaar van zijn boek schreef hij de destijds profetische woorden:

Toen ik bibliothecaris was, waren gebouwen belangrijk. Nu zullen ze weldra te groot worden omdat de virtuele bibliotheken de strijd zullen winnen.

Of die woorden ook profetisch waren voor onze – eertijds zijn – nationale bibliotheek, de Koninklijke Bibliotheek van België, valt te betwijfelen. Die is nu in handen van ignorante apparatsjiks en eerloze managers zonder visie. Daardoor heeft ze de voorbije decennia noch fysiek, noch virtueel op de kaart van het internationale bibliotheeklandschap gestaan. Tot vermaak van onze buren en tot schande van ons geslacht (vrij naar Wannes Van De Velde).

Bronnen:

• Wikipedia [nl]: lemma Herman Liebaers.
• Wikipedia [en]: lemma Herman Liebaers.
• Koninklijke Bibliotheek van België [website]: geschiedenis.
• Koninklijke Bibliotheek van België [website]: historiek en collecties.
• Wonen in Brussel: Herman Liebaers, hofmaarschalk.
• Mostly in the line of duty : thirty years with books / Herman Liebaers. – Den Haag : Nijhoff, 1980. – ix, 240 p. – ISBN 90-24722-28-4.
• “Nu van hooger hand…” : vijfenzeventig jaar Vlaamse Vereniging voor Bibliotheek-, Archief- en Documentatiewezen / onder hoofdredactie van Frans Heymans. – Antwerpen : Vlaamse Vereniging voor Bibliotheek-, Archief- en Documentatiewezen, 1996. – 332 p. : ill. – ISBN 90-72679-19-9.
• Bibliotheken bouwen in Vlaanderen : twintig jaar openbare bibliotheekbouw : 1978-1997 / eindred. Marijke Hoflack. Antwerpen : VVBAD, 1998. – 151 p. : ill. – ISBN 90-72679-23-7.
• Koning Boudewijn in spiegelbeeld : getuigenis van een grootmaarschalk : 1974 – 1981 / Herman Liebaers. – Leuven : Van Halewyck, 1998. – 420 p. : ill. – ISBN 90-5617-156-9.
• De Kunstberg : beknopte beschrijving van de belangrijkste instellingen in het Brusselse stadsdeel Kunstberg / François Mairesse. – Brussel : Koning Boudewijnstichting, 2000. – 85 p. – ISBN 90-5130-366-1.

Enkele Brusselse initiatieven zitten bij de genomineerden:

• Categorie 7 Sites van Vakorganisaties/Belangenverenigingen:
  • BruNO.be (Brussels Netwerk Openbare bibliotheken)
• Categorie 8 Voor kinderen en/of jongeren:
  • Muntpunt kids
• Categorie 9 Voor doelgroepen:
  • Boekenbende aan Huis (Steunpunt Brusselse Bibliotheken)
  • Informatie en diensten voor doelgroepen (Muntpunt)
  • Luisterpuntbibliotheek (bibliotheek voor personen met een leesbeperking)

Ook persoonlijk werd ik genomineerd in Categorie 1 Biblioblogs (met dit eigenste blog) en in Categorie 4 Twitter (met librarianbe).

U kunt mee het eindresultaat bepalen door binnen één of meerdere categorieën uw favoriet aan te duiden. U kan stemmen tot en met 26 november 2010.

Persoonlijk vind ik het niet zinvol dat de Library of Congress alle berichten op Twitter gaat archiveren. Dat is volgens mij ook haar opdracht niet. En waarom Twitter en geen andere sociale netwerksites, als het dan toch gebeurt in naam van de geschiedschrijving?

Wat de Library of Congress doet, is geen beleid, maar gewoon het meesurfen op een bestaande hype die Twitter nu eenmaal is. De Library of Congress wil mediageniek zijn, populair bij het grote – en vooral bij het jonge – publiek.

Dit gezegd zijnde, zal ik me niet fysiek (technisch) verzetten tegen het feit dat de Library of Congress mijn tweets archiveert. Wat ik op Twitter schrijf is publiek en mag dat wat mij betreft tot het einde der tijden blijven. Wat niemand mag weten, maak ik gewoon niet via Twitter bekend. Toch kan ik me voorstellen dat anderen zich wel zorgen maken over hun privacy en de context waarin hun tweets in de toekomst worden gelezen. Wat dat betreft zou ik zeggen: “après moi le déluge”. Laat dat voer zijn voor de historici en archivarissen die hierna wezen zullen. Gegroet!

Bibliotheken die en masse overgaan op retail, franchiseformules en displayen om meer uitleencijfers te genereren voor met name romans, zouden misschien eens even achter hun oor moeten krabben. Ik zou inzetten op informatiebemiddeling en/of romanadvies. En dan nog het liefst digitaal want wie heeft er nu nog tijd om naar de bieb te gaan. Ik zeg dat niet omdat ik er tegen ben – het ziet er absoluut aantrekkelijker uit – maar omdat ik geluiden hoor onder mijn collega’s dat het niet meer zoveel uitmaakt of je bij Bruna werkt of de bibliotheek. De kennis van de inlichtingenmedewerker moet je niet zomaar weggeven in ruil voor uitleencijfers.

Ondertussen merken we dat in Nederland het retailmodel in de bibliotheek op een kritische manier wordt benaderd en dat het op sommige plaatsen alweer op zijn retour is. Maar in Vlaanderen moeten we er nog aan beginnen. Of moeten we dat dan maar niet doen en die fase gewoon overslaan? Om volop in te zetten op informatiebemiddeling en romanadvies? Bent u het met de uitspraak van Sofie eens? Laat uw mening hieronder even horen.

Natuurlijk kan niet elke medewerker evenveel visie hebben en even gepassioneerd met zijn job bezig zijn. Zo naiëf ben ik niet. Ik besef ook dat de meeste mensen gaan “werken om te leven” en niet “leven om te werken”. Alhoewel ik zelf vind dat leven en werken onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Dus moet ik even slikken als ik voor de klas sta of een gesprek heb met een kandidaat voor een bibliotheekfunctie en “Ik lees graag” of “Ik zoek een rustige baan” te horen krijg.

Maar goed, dat belabberde imago, dat stellen we nu al zo veel jaren klagerig vast. De vraag is: wat doe je er aan? Soms vraag ik me af, of we er wel wat aan moeten doen. Misschien moeten we onze job gewoon naar behoren vervullen, dienstbaar. Er zijn als men ons nodig heeft. Achter de coulissen proactief aan de toekomst werken.

“Gaan waar de gebruiker gaat?” Dat doet me denken aan het begin van elke aflevering van Star Trek: “To boldly go where no man has gone before”.

Tenslotte: wat is tegenwoordig nog het imago van andere beroepen? Misschien bekommeren we ons te veel om het beeld dat de maatschappij van ons heeft en slagen we er daarom niet in om onze rol in die maatschappij van vandaag behoorlijk te (her)definiëren.

Misschien is het waar, wat de oude filosoof Aristoteles zei: “We zijn wat we herhaaldelijk doen.” Niet meer, maar zeker ook niet minder dan dat.

U begrijpt natuurlijk dat ik met dit stukje wat wil provoceren, u – zoals de vroedvrouw van Socrates – een reactie wil ontlokken. Ga uw gang!

Paul heeft volkomen gelijk: er moeten keuzes worden gemaakt. En kiezen is in zekere mate verliezen. Maar opdrachten die je lokaal niet wilt of kunt uitvoeren, kun je misschien wel in samenwerking met andere bibliotheken in je eigen regio realiseren. Kiezen in samenwerking met anderen betekent ook dat iedereen kan inzetten op datgene waar hij goed in is of (financiële en personele) middelen voor ter beschikking heeft.

Het probleem is wel dat openbare bibliotheken nog steeds hun decretale kader ‘tegen’ hebben. Onze bibliotheken worden verondersteld open te staan voor iedereen. Maar ‘iedereen’ bestaat niet en is dus gelijk aan ‘niemand’.

Er bestaat niet zoiets als ‘de klant’. Daarom hebben openbare bibliotheken het ook zo moeilijk met hun imago. Een imago veronderstelt een duidelijk afgebakend doelpubliek, een welbepaalde markt (excusez le mot). Zolang openbare bibliotheken elk op zich en afzonderlijk verplicht worden om iedereen van dienst te zijn, lukt dat niet.

Moeten onze bibliotheken dan mensen uitsluiten en zich alleen richten tot een paar ‘happy few’? Nee, natuurlijk niet. Openbare bibliotheken blijven dé democratische instellingen bij uitstek waar elke burger terecht moet kunnen voor informatie, ontspanning en ontmoeting. Alleen moet elke dienstverlening misschien niet in alle locaties en niet overal in even grote mate aanwezig zijn.

Maak binnen een regio afspraken over collecties (en IBL), dienstverlening, (delen van) personeel, openingsuren… En als je het over heel Vlaanderen bekijkt: centrale mediaverwerking natuurlijk. Ik weet het wel: dat is allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want elke gemeente is autonoom en de lokale gemeentepolitiek draagt er vaak toe bij dat gemeenten zich nog als baronieën gedragen.

Er zijn geen pasklare oplossingen en het zou ons ook te ver voeren om die op deze plaats proberen te bedenken. Maar ik denk dat gemeenten hun krachten en vooral hun financiële middelen moeten bundelen om zo méér te doen met evenveel (of zelfs minder) geld. En we kunnen daarvoor kijken naar de universiteits- en hogeschoolbibliotheken die al veel langer bezig zijn met het vormen van consortia en afspraken maken rond het collectiebeleid en rond bijvoorbeeld abonnementen op (elektronische) tijdschriften en databanken.

Om dan maar met een op het eerste gezicht heel tegenstrijdige boutade af te ronden: Verdeel en heers, want eendracht maakt macht!

Een [wetenschappelijke] bibliotheek is een persoon of, meestal, een groep van deskundige personen, die, met behulp van een collectie boeken en tijdschriften, audiovisuele materialen en elektronische bestanden, in samenwerking met andere soortgelijke instellingen inspeelt op en voorziet in de informatiebehoeften van de door haar te bedienen cliënteel. [...] De beste bibliotheek is dus die bibliotheek die functionarissen met de hoogste deskundigheid tewerkstelt, de grootst mogelijke cohesie onder deze functionarissen weet te bereiken, de meest adequate collectie informatiedragers bezit, het meest alert is voor de gerechtvaardigde eisen van haar gebruikers en daar, in de best mogelijke verstandhouding met andere bibliotheken en gebruik makend van moderne technologische hulpmiddelen, het meest ‘cost effective’ aan voldoet.

Ludo Simons in: “Een visie op het beleid van de UFSIA-bibliotheek” (uit het Beleidsplan Centrale Bibliotheek, 1997-2000. – Antwerpen: UFSIA, 1997. – 17 p.)

Ik heb altijd geweten dat ik een eeuwige student zou worden. Al toen ik op de middelbare school zat verkondigde ik dat ik minstens tot m’n veertigste zou studeren. Dat ik met zo’n uitspraak wat meewarig werd bekeken, ontging me toen volkomen.

Nu ja, ik heb al wat studiewatertjes doorzwommen. Ik was het ook gewend om studeren met werken te combineren. Vijf jaar avondonderwijs Duits deed ik in combinatie met een voltijdse job in de vastgoedsector (waar ik al lange dagen maakte). Ook de (toen nog) drie jaar bibliotheekgraduaat combineerde ik met die voltijdse baan. Maar na die beide studies hield ik het toch even voor bekeken. Een jaar of drie geleden begon ik met avondonderwijs Spaans, maar dat heb ik niet lang volgehouden. De docente lag me niet en ik kon de moed niet opbrengen om naast werk en vrijwillige inzet als secretaris van een vereniging (wat ik nog steeds doe) in de avondlijke uren en in het weekeinde in relatieve eenzaamheid nog een taal te studeren.

En toch… ga ik nu terug studeren. Terug naar school. Niet zomaar een taal of wat voor m’n hobby er bij, maar iets dat aansluit bij mijn huidige werk en passie: het bibliotheekwezen. Ik heb er echt zin in! ‘t Is nu of nooit.

Vanaf morgen vind je me op dinsdagen en vrijdagen in de Universiteit Antwerpen waar ik de postacademische vorming (PAVO) Informatie- en Bibliotheekwetenschap (IBW) ga volgen. Het programma bestaat uit zes vakken en één keuzevak. De vakken zijn gegroepeerd in vijf clusters. Elk vak omvat zesentwintig contacturen. De hoorcolleges worden aangevuld met bijkomende opdrachten zoals praktijkoefeningen, het schrijven van papers, of het samenstellen van portfolio’s.

Een diploma levert die PAVO IBW vooralsnog niet op. Wel een getuigschrift. Alhoewel er sprake van was dat de opleiding erkend zou kunnen worden als master, lijkt die kans volgens sommigen erg klein omdat er “academisch-juridische” redenen zouden zijn die de inrichting van nieuwe masters verhinderen (alhoewel die beperking volgens anderen dan weer afloopt in 2011). Het zou jammer zijn als er geen master komt, want ik vind nog altijd dat wie in Vlaanderen als informatie professional aan de slag wil, recht heeft op een volwaardige masteropleiding. Wat in het buitenland vanzelfsprekend is, is in ons landje blijkbaar geen evidentie. Begrijpe wie kan. Ik hoop dan ook dat onze beroepsorganisatie VVBAD zal blijven lobbyen voor een volwaardige BDI-opleiding op academisch niveau (academische bachelor + master).

Geen diploma. Moet ik daar dan wel mijn kostbare tijd en geld aan besteden? Zo zie ik het niet. Alhoewel ik het – ook persoonlijk – jammer blijf vinden dat de IBW-opleiding (momenteel) niet tot een diploma leidt, is dat voor mij niet de voornaamste reden om deze opleiding te gaan volgen. Of ik daar nog wel wat zou leren, vroegen sommigen me zelfs. Ik denk het wel. De docenten zijn toch niet van de minsten: Pierre Delsaerdt, Egbert de Smet, Leo Egghe, Michiel Elst, Raf Guns, Trudi Noordermeer, Richard Philips, Ronald Rousseau en Patrick Vanouplines. Ik beschouw de PAVO IBW als een vorm van “peer learning”, een soort “master classes”.

Hoe ga ik de combinatie van studeren en werken praktisch aanpakken? Evident is het niet. Van mijn werkgever kreeg ik vijftien dagen vormingsverlof (dat is het maximum). Dat combineer ik met mijn persoonlijke vakantie zodat ik in principe tijdens de meeste lesdagen wel aanwezig kan zijn en ook tijd kan vrijmaken om papers e.d. te schrijven. Werkafspraken probeer ik te plannen op dagen dat er geen les is. En als ik toch af en toe moet “brossen” dan hoop ik dat men daar begrip voor heeft. Ik blijf dus voltijds werken, de kwaliteit van mijn werk mag niet onder de studie lijden. Dat is een voorwaarde die ik niet alleen aan mezelf stel. Ik ben het ook verplicht aan de Brusselse bibliotheken waarvoor ik dagelijks in de weer ben. Dus zal ik wellicht een tandje moeten bijzetten en al eens wat vaker ‘s avonds of op een zaterdag moeten werken. En m’n mails van thuis uit beantwoorden. Gelukkig maakt de technologie op dat vlak veel mogelijk.

Gemakkelijk zal het niet worden, al lijk ik soms de indruk te wekken er licht over heen te gaan. Maar ik heb er lang genoeg over nagedacht en ben dus zeker van mijn stuk. Zoals ik zei: ik heb er echt zin in! En dat motiveert me extra om er mee door te gaan. Wat niet betekent dat jullie me geen succes mogen wensen. Als een extra steuntje in de rug.

In het begin van mijn loopbaan kreeg ik een job als bibliothecaris aangeboden. Dan zat mijn dagtaak er om 17 uur op. Maar extra werk heeft me nooit afgeschrikt.

Foei, meneer T’Kindt. Waarom komt u met zo’n cliché aanzetten? Denkt u dat alleen leerkrachten geen nine-to-fivejob hebben?

En collega’s-bibliothecarissen: misschien moeten we wat minder bescheiden zijn en ook elk jaar een bibliothecaris van het jaar verkiezen?