Een [wetenschappelijke] bibliotheek is een persoon of, meestal, een groep van deskundige personen, die, met behulp van een collectie boeken en tijdschriften, audiovisuele materialen en elektronische bestanden, in samenwerking met andere soortgelijke instellingen inspeelt op en voorziet in de informatiebehoeften van de door haar te bedienen cliënteel. [...] De beste bibliotheek is dus die bibliotheek die functionarissen met de hoogste deskundigheid tewerkstelt, de grootst mogelijke cohesie onder deze functionarissen weet te bereiken, de meest adequate collectie informatiedragers bezit, het meest alert is voor de gerechtvaardigde eisen van haar gebruikers en daar, in de best mogelijke verstandhouding met andere bibliotheken en gebruik makend van moderne technologische hulpmiddelen, het meest ‘cost effective’ aan voldoet.

Ludo Simons in: “Een visie op het beleid van de UFSIA-bibliotheek” (uit het Beleidsplan Centrale Bibliotheek, 1997-2000. – Antwerpen: UFSIA, 1997. – 17 p.)

In het begin van mijn loopbaan kreeg ik een job als bibliothecaris aangeboden. Dan zat mijn dagtaak er om 17 uur op. Maar extra werk heeft me nooit afgeschrikt.

Foei, meneer T’Kindt. Waarom komt u met zo’n cliché aanzetten? Denkt u dat alleen leerkrachten geen nine-to-fivejob hebben?

En collega’s-bibliothecarissen: misschien moeten we wat minder bescheiden zijn en ook elk jaar een bibliothecaris van het jaar verkiezen?

Laat ons aannemen dat toeval een kwestie is van lijnen die op zichzelf misschien deel uitmaken van een banale realiteit, maar die elkaar snijden in een punt dat niemand kon voorzien, dat niemand kon voorspellen, of bedenken. Want je kunt veel bedenken, maar niet alles.

Op een of andere manier hebben we Brussel mentaal al gelost. Wanneer gaan we het laatste taboe opheffen? Wanneer gaan we ook de omgekeerde transfers eens durven opsommen? Wat als we eens belastingen zouden heffen op waar mensen hun werk uitoefenen? Vlamingen rijden massaal naar Brussel, vervuilen er de lucht, eisen meer en meer snelwegen, verdienen in Brussel goed hun geld, maar trekken ’s avonds terug naar Vlaanderen: weer die vervuiling. En dan nog gaan kankeren op Brussel, “een stad vol vreemdelingen.” Ga er dan wonen, hé, dan zijn er al wat minder.

Als ik koning zou zijn, zou ik als een soort militaire dienstplicht alle Vlamingen voor zes maanden naar Wallonië sturen en alle Walen voor zes maanden naar Vlaanderen. Daar zouden ze bij gezinnen worden ondergebracht en op deze manier zouden we razend snel onze etnische en taalkundige problemen oplossen. Omdat iedereen op dezelfde manier kiespijn heeft, iedereen van zijn moeder houdt en iedereen van spinazie houdt of er van walgt. Dat zijn de zaken die echt tellen.

Jacques Brel (1929-1978), door Mohamed El-Fers geciteerd in “Brel” (Mets, 1998, ISBN 90-5330-245-X).

You’ll find that people are talking much more realistically than the leaders. When a leader begins a talk realistically, unfortunately they’re generally from the extreme left or the extreme right. But the thing that is appealing about their rhetoric is that it’s real. The rhetoric of the centre is chronically and obsessively concerned with a version of reality that nobody buys. That something really great is going on. Well something great isn’t going on. Something quite despairing is going on.

When my children were little I used to put all their baby food jars in alphabetical order. I also alphabatize [sic] my sweatshirts according to color.

Een bibliothecaris met beroepsmisvorming misschien?

Deze en andere neuroses lees je op iamneurotic.com. Bijvoorbeeld neuroses in verband met getallen, orde, perfectie of tijd.

Nog een probleem is dat hedendaagse opera vaak ook voor de uitvoerders erg moeilijk is. Ik herinner mij de Bacchanten van Xenakis; wees maar eens een wilde, seksueel opgehitste bacchante als je de hele tijd de maat moet tellen! Het leken wel bibliothecaressen op speed.

Vandaag is het 8 maart, Internationale Vrouwendag.

De naam die je aan je kind geeft is een teken of je verantwoordelijk genoeg bent om een kind ter wereld te brengen of niet. En ik zie hoe langer hoe meer bewijzen dat de ouders debiel zijn. Ik heb het nog gehoord, bij mijn dochter op school: “Nike”, naar de sportschoenen en “Kever”, nog zo eentje. En je zegt van godverdomme, wij creëren mensen die bijna verlegen zijn om hun naam te zeggen. [...] De rusthuizen gaan later vol Kevers zitten en Nikes en Shanias die in broek hebben gekakt. [...] Ik vind dat een reden om kinderen weg te nemen bij hun ouders. [...] Dat is kindermishandeling, want je maakt je kind belachelijk. [...] Laat ze naamloos, ze luisteren toch niet.

En het ergste wat ik gehoord heb – en het bestaat dus – in Brasschaat heb ik mensen horen zeggen dat ze een agenda bijhouden voor hun kind om speelafspraken te maken met vrienden. Speelafspraken! Dus die bellen rond naar andere mama’s en verantwoordelijke papa’s om te zien wanneer het kleintje een uurtje vrij heeft om te komen spelen. Dus zelfs spelen wordt per agenda, of per Blackberry waarschijnlijk, nu geregeld. Gemanaged, uw kind moet gemanaged worden [...] uw kind moet zijn tijd besteden.

Stand-up comedian Nigel Williams in het programma Bromberen op Radio 1 (2 december 2007 “Kinderen“)

Tja, [Antwerpen] blijft toch wel een provinciestad in vergelijking met Brussel. Ook erg verschillend is de monocultuur waar je ginds mee wordt geconfronteerd. In Brussel heb je niet alleen de verschillende talen maar ook een heel brede waaier van bevolkingsgroepen. Brusselaars zijn momenteel meestal inwijkelingen, zonder gemeenschappelijk verleden, maar wel met een gemeenschappelijke toekomst.

Zelf een oud-Antwerpenaar, zou ik het niet beter kunnen zeggen.